16.2 C
Nafpaktos
Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου, 2024
spot_img
ΑρχικήΑΠΟΨΕΙΣ & ΣΧΟΛΙΑΟ κ. Επιθεωρητής. Γράφει η Μάρθα Ασημακοπούλου

Ο κ. Επιθεωρητής. Γράφει η Μάρθα Ασημακοπούλου

Πως λέμε << κοντούλα λεμονιά >>, αχλάδι κοντούλα , έτσι βγάλανε και τη δασκάλα τους τα παιδιά .Κοντούλα ! Και της έμεινε . <<Ποιόν έχετε φέτος ; >> <<Την Κοντούλα. >>

Αν δεν ήταν η διαφορετικότητα στην ένδυση , δε θα την ξεχώριζες από τα κορίτσια, ιδίως των μεγάλων τάξεων , που μπορεί να της ρίχναν και ένα κεφάλι .

Πέρα από το επίθετο που χαρακτήριζε το μπόι της , δεν ήταν νέα , δεν ήταν όμορφη , δεν ήταν κοκέτα .Προσπαθούσε όμως τα γράμματα που ήξερε να τα μεταδώσει στους μαθητές της . Να τους διδάξει, προπάντων ήθος και καλή συμπεριφορά , π.χ. όταν κάποιο παιδί ήθελε να βγει έξω να πάει τουαλέτα , να σηκώνει το χέρι για να πάρει την άδεια της δασκάλας . Παιδιά που μεγάλωσαν μέσα στη δίνη της κατοχής και του εμφυλίου !

Εκείνα τα χρόνια ,επισκεπτόταν τα σχολεία ο επιθεωρητής .Θεσμός που καθιερώθηκε το 1830 έως το 1981, που αντικαταστήθηκε από το θεσμό του Σχολικού Συμβούλου .

Ερχόταν απροσδόκητα . Παρατηρούσε τη διεξαγωγή του μαθήματος, τις δυνατότητες των μαθητών και τον τρόπο παράδοσης του εκπαιδευτικού . Έκανε την αξιολόγηση και βαθμολόγησή του από την οποία εξαρτάτω η σταδιοδρομία και οι προαγωγές του δασκάλου .

Σε ταραγμένες εποχές, ήταν φορές που η μεταχείρηση ήταν μεροληπτική. Η αξιολόγηση γινόταν σύμφωνα με τα <<κοινωνικά φρονήματα >>, με αποτέλεσμα , δυσμενείς μεταθέσεις, στασιμότητα και απολύσεις!

Μια μέρα ο κύριος Επιθεωρητής, φάνηκε και στην τάξη της Κοντούλας .

Ψηλός με τεράστιες πλάτες, βλοσυρός και απροσπέλαστος !

Είδε , άκουσε και έκανε ερωτήσεις στα παιδιά .Εκείνα, από την τρομάρα τους δίσταζαν ν’ απαντήσουν ξεχνώντας κι αυτά που ήξεραν .

Η δασκάλα πανικόβλητη, σχεδόν εξαφανισμένη πίσω από τον εξεταστή , σηκώνει το χέρι της παροτρύνοντας του μαθητές της να κάνουν το ίδιο και να πάρουν μέρος στο μάθημα .

Τότε ένα παιδί σηκώνεται και με το χέρι ψηλά προσπαθώντας να τραβήξει την προσοχή του Επιθεωρητή , λέει δυνατά .

— Κύριε – κύριε , η δασκάλα θέλει να πάει στο μέρος .

Η άμοιρη δασκαλίτσα , πρασίνισε- κιτρίνισε και παρακαλούσε ν’ανοίξει η γη να την καταπιεί. Έλα όμως που κι αυτή δεν ανοίγει όταν την επικαλείσαι και ανοίγει μια και καλή στο τέλος του βίου σου, για να σε κλείσει μια για πάντα στην αγκαλία της !

Μετά από τούτο , τι βαθμό μπορούσε να περιμένει η έρμη …

Στις αρχές της δεκαετίας του ”60 που εγώ ήμουν μαθήτρια της πέμπτης στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Ναυπάκτου , ήρθε και σε ‘μας ο Επιθεωρητής .

Δάσκαλο είχαμε τον κ. Λευτέρη Βελή .

Ψηλός , αδύνατος , σβέλτος με καλοχτενισμένα- στρωμένα ίσια μαλλιά και φαρδιά κοστούμια .Δε μάλωνε, δε βάραγε .Τον χάρακα τον είχε μόνο για να μας δείχνει στον χάρτη το προς δυσμάς, προς ανατολάς , ποταμούς, λίμνες , πόλεις , όρη, ακρωτήρια .

Καλός δάσκαλος !Συνήθιζε να αχολείται με όλα τα παιδιά καθημερινά .<<Σας προετοιμάζω για τις εξετάσεις του γυμνασίου >> μας έλεγε .

Εκείνη την ημέρα έλειπε η Αγγελικούλα , η καλή και μελετηρή μαθήτρια της τάξης ! Είχαμε πολλά ξεφτεράκια όμως που μπορούσαν να σώσουν την κατάσταση .Τότε ,το 1ο Δημοτικό, μια οίηση την είχε και δικαίως !

Ρώτησε πολλά και απαντήσαμε σωστά .Ξέραμε -ξέραμε !Πως του ήρθε και λέει .

–Που μπορούμε να συναντήσουμε τον Θεό .

Ένας είπε στον ουρανό, άλλος στην εκκλησία κι άλλος στην κορυφή του βουνού . Δε φάνηκε να τον ικανοποιούν οι απαντήσεις μας .Το πρόσωπο του κυρίου μας , είχε γίνει κατακόκκινο και το καρύδι στο λαιμό του ανεβοκατέβαινε.

Εγώ είχα ακουστά την προσευχή που έλεγε <<Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών >> και μου κατέβηκε η ιδέα .Δεν σήκωσα χέρι αλλά εκείνος κάτι είδε στα μάτια μου και με ρώτησε .

–Παντού . Είναι πανταχού παρών . Απάντησα .

Αυτό ήταν , το πέτυχα ! Το αίμα από το πρόσωπο του δασκάλου μου αλλά και η καρδιά του πρέπει να πήγαν στη θέση τους . Ξεκοκκίνισε !

Δε ξέρω τι βαθμό πήρε αλλά εγώ θα’θελα ο κύριος Επιθεωρητής να του βάλει Άριστα με τόνο , γιατί τον αγαπούσα πολύ !

Των Τριών Ιεραρχών σήμερα

Χρόνια πολλά στους καλούς μας δασκάλους!!!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

- Advertisment -spot_img
- Advertisment -spot_img
- Advertisment -spot_img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

«Δεν ξεχνώ τα Τέμπη»

ΑΠΕΡΓΙΑ 28 Φλεβάρη

Χαβαλές να γίνεται…

Πανσέληνος του Χιονιού

Στη Ναύπακτο το ρομπότ Sophia

Το Ξενία στο προσκήνιο

«Το πιο γλυκό λεμόνι»

Ο Χ Ι στο μαρασμό της Δάφνης

 «ΝΕΑ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΑΔΑ ΣΧΟΛΗ»

Στο μυαλό του Κασσελάκη

- Advertisment -spot_img
- Advertisment -spot_img
- Advertisment -spot_img
- Advertisment -spot_img
Μετάβαση στο περιεχόμενο